Παράθυρο με θέα..

Καθισμένος στην ίδια θέση παρατηρεί μέσα από το μικρό παράθυρο της κάμαρας του τον κόσμο. Ο μόνος τρόπος επικοινωνίας που επέλεξε να έχει με την ζωή εκεί έξω. Μια συνήθεια καθημερινή, χρόνια τώρα.

Δεν έχει φίλους, ούτε γνωστούς.

Οι μόνοι του επισκέπτες οι λιγοστές αχτίδες του ήλιου που καταφέρνουν να ξεγλυστρίσουν μέσα από τις γρίλιες. Σύμμαχος μα και μεγάλος εχθρός που άλλοτε ευχαριστιέται να τις νιώθει καθώς του ζεσταίνουν το πρόσωπο και το κορμί, και άλλοτε πάλι τις μισεί γιατί τον τυφλώνουν και στην προσπάθεια του να τους ξεφύγει χάνει για λίγες στιγμές τον κόσμο από τα μάτια του.

Έναν κόσμο που τον ζει από απόσταση γιατί τον φοβάται.. Πόσο άδικα αλήθεια;

Είδε τις σκέψεις, τις αγωνίες τους, τον φόβο στα μάτια τους. Όλα αυτά που προσπαθούν οι άνθρωποι να κρύψουν..

Τον τρόπο με τον οποίο κρύβουν κάθε συναίσθημα, φοράνε μια μάσκα και προχωρούν..
Τον τρόπο με τον οποίο τρέχουν να προλάβουν την ζωή, χωρίς όμως να την ζουν πραγματικά..

Προσπάθησε κάποτε να καταλάβει από τις εκφράσεις τους τα όποια αισθήματα τους..
Να μάθει τι κρύβεται πίσω από το μουδιασμένο τους χαμόγελο..
Να βρει όσα τα μάτια τους βλέπουν..

Θέλησε να δει μέσα στην ψυχή τους.. Μάταιος ο κόπος όμως ..

Τον έλεγαν παράλογο, κάποιοι και τρελό, γιατί γελούσε δυνατά, έκλαιγε γοερά, φώναζε και θύμωνε, πονούσε και γλεντούσε..

Φέρεται, έλεγαν, αλλοπρόσαλλα. Έντονες, τους έμοιαζαν, οι αλλαγές στην συμπεριφορά του.

Μεταπτώσεις μια διαταραγμένης προσωπικότητας, τις χαρακτήρησαν..

Κανείς όμως δεν σκέφτηκε ότι απλά ήταν ο εαυτός του. Αληθινός, ζωντανός..
Χωρίς κάποιο από τα τόσο περίτεχνα στα αλήθεια προσωπεία που φορούν εκείνοι.

Ότι αντίθετα με τους "λογικούς" ζει κάθε συναίσθημα, κάθε στιγμή στο έπακρο. Δεν πνίγει τα αισθήματα του..

Και αφού είδε ότι δεν μπορούσε να υπάρχει ανάμεσα τους και ότι τους ξένιζε η συμπεριφορά του επέλεξε να τους αφήσει.
Να παρατηρεί τον δικό τους εκλεπτισμένο κόσμο από απόσταση.

Σε ένα δωμάτιο μικρό, μόλις με τα απαραίτητα.

Αλήθειες, ψέματα, λάθη.. μια εξομολόγηση και μια υπόσχεση..

Είναι αλήθεια, ότι αυτή εδώ η "γωνίτσα" αποτέλεσε για εμένα το σημειωματάριο των βαθύτερων σκέψεων μου, το απάγκιο μου..

Είναι επίσης αλήθεια ότι όταν ξεκίνησα να γράφω σε καμία περίπτωση δεν περίμενα (τόσης) αποδοχής..

Και είναι αλήθεια ότι στην αρχή με "τρόμαξε" το γεγονός ότι τόσοι, διαφορετικοί, άνθρωποι ''πρόσεξαν" την γραφή μου και όσα όλες αυτές οι αναρτήσεις είχαν να πουν..

Είναι ακόμη αλήθεια ότι μέσα από εδώ γνώρισα, έστω και διαδικτυακά, πολλά και αξιόλογα άτομα με τα οποία και εδώ μα και σε διάφορα άλλα blogs-σημειωματάρια συζητήσαμε, αγανακτήσαμε,γελάσαμε, ανταλλάξαμε πολλές απόψεις, ιδέες, γνώμες...

Τέλος, η μεγαλύτερη μου αλήθεια είναι ότι, κάπου εδώ σε αναρτήσεις, ή τριγύρω σε διάφορα ποστ, έχω αφήσει πολλά κομμάτια μου..

Για όλα αυτά λοιπόν, θα ήταν μεγάλο ψέμα αν πω ότι με κούρασε, ότι βαρέθηκα, ή ότι δεν θέλω πια να συμμετέχω..

Θα ήταν ψέμα αν έλεγα ότι αυτή η επαφή μας δεν μου έχει λείψει..Το αντίθετο μάλιστα..

Θα ήταν λοιπόν, για όλα τα παραπάνω και χίλιους ακόμη λόγους, λάθος να "αφήσω" αυτήν εδώ την γωνίτσα μου και να αποχωριστώ, αποκοπώ από όλα αυτά..

Δυστυχώς, ή ευτυχώς, απέχω λόγω πολλών υποχρεώσεων που δεν μου άφηναν ούτε λιγοστό ποιοτικό χρόνο ώστε να τον αφιερώσω εδώ..

Θέλω όμως το συντομότερο δυνατόν, και υπόσχομαι, να επιστρέψω (μια αρχή και αυτή εδώ η ανάρτηση), και σύντομα να βρεθούμε να τα λέμε πάλι όλοι είτε εδώ είτε σε οποιαδήποτε άλλη "γωνίτσα"..Γιατί σίγουρα έχουμε πολλά ακόμη να πούμε..

Μέχρι τότε, σας αφήνω εδώ μια καλησπέρα μου, χρωματιστή, με όλους τους συνδυασμούς της παλέτας μου και ένα ευχαριστώ για την μέχρι τώρα συντροφιά..:-)

Εις το επανιδείν

:-)

Η έξοδος του.. Πάσχα

-Τι θα γίνει, θα ξεκινήσουμε ποτέ;
-Ναι, μισό να πάρω κάτι που ξέχασα και φύγαμε..
-Άντε ντε, όλο το λες και δεν το κάνεις..
-Σιγά πια, πως κάνεις έτσι, λες και θα χάσουμε το τρένο, μπαααα..

Μέρες τώρα είχαν προγραμματίσει αυτό το ταξίδι..
Πάσχα στο χωριό, μαζεμένη όλη η οικογένεια, όπως κάθε χρόνο που αν και λένε να φύγουν μόνοι τελικά καταλήγουν να περνάνε τις μέρες "οικογενειακά"..μέρες "αγάπης", άσε που δεν περισσεύουν κιόλας..
Και να που ήρθε η στιγμή, που μαζί με όλους τους άλλους, θα πάρουν τους δρόμους για να φτάσουν μακριά από την πόλη, να αναπνεύσουν λίγο καθαρό αέρα στο χωριό που τέτοιες μέρες ξεχνά την ησυχία και το παρκάρισμα ανήμερα του πάσχα θυμίζει κέντρο Κυψέλη ώρα αιχμής..
300 χιλιόμετρα και ένα 5άωρο ταξίδι τους χωρίζουν από συγγενείς και φίλους, αγαπημένα πρόσωπα, από το ένα τσιμπούσι στο άλλο, τραπέζια που συνεχώς θα εναλλάσονται, με γέλια και μικροκαυγάδες, τις χαρές και μικροπαρεξηγήσεις που δίνουν άλλη απόχρωση, την ίδια όπως πάντα, σε κάθε μάζωξη..
Έφτιαξαν τα μπακάζια τους, με ρούχα για κάθε περίσταση, πήραν την κάμερα και μπαταρίες να καταγράψουν χορούς και πανηγύρια καθώς και το ράπισμα οποιασδήποτε παλάμης απειλήσει την πετσούλα που με τόσο κόπο ροδοκοκκινίζει ο συμπέθερος, φορτιστές μην μείνουνε στα κατσάβραχα από κινητό καθώς θα παίρνουνε στις 00:01 γνωστούς και αγνώστους επι ματαίω "μακαρίζοντας" την σύνδεση που δεν γίνεται εφικτή, καφέδες και νερά για το δρόμο μην διψάσουν, και ξεκίνησαν..
Μέσα στην τρελή χαρά και σαστιμάδα να προλάβουν πριν από όλους τους άλλους..

-Ουυυφφ, πάμε θα αργήσουμε, θα πιάσει κίνηση..
-Τώρα καλέ πάμε λύσσαξες..πωπωπω..
-Φεύγουμε επιτέλους; Άντε, καλό μας ταξίδι..
-Αααχ, καλά να περάσουμε και φέτος..



Υ.Γ.: Χρόνια πολλά σε όλους, με υγεία και χαρά, να περάσετε καλά ότι κιαν κάνετε, όπου κιαν πάτε!!
Με προσοχή και σεβασμό στους δρόμους!!

;-)