Με κύκλωσαν οι φλόγες που ξεχύνονται ολόγυρα.
Φλέγεται το κορμί μα η ζωή μου σβήνει.
Χάνω λίγο λίγο την μορφή,
δεν ξεχωρίζουν πια χαρακτηριστικά.
Από τα σπλάχνα βγαίνει ένας αχνός
σαν κραυγή βουβή, σαν ανάσα τελευταία,
ξεπνέει, χάνεται μέσα στον καπνό.
Τα μάτια ανοίγω πιο πολύ,
το φως θέλω να δω που με τυλίγει.
Στα χέρια σφίγγω την καρδιά,
όχι για να την προστατέψω,
μάταιος ο κόπος έτσι και αλλιώς,
μα για να την νοιώσω λίγο ακόμη
προτού η θέρμη καλύψει και αυτή.
Θα σβήσω σε λίγο, και ότι ήμουν θα χαθεί.
Μα μέσα από τις στάχτες μου θα ξαναγεννηθώ
αλλιώτικη, καλύτερη και πιο δυνατή,
σαν άλλος φοίνικας και εγώ.
Και αφού την πρώτη μου ανάσα πάρω,
θα τινάξω τα φτερά μου,
έτοιμη και πάλι να πετάξω..
